Dit
gedicht heb ik geschreven naar aanleiding van het verhaal achter
het beeldje:
Je zegt
de buitenkant is ruw gemaakt
door alle mensen om je heen.
Ze hebben je in je ziel geraakt
de wereld lijkt daarom gemeen.
Je
voelt verdriet maar laat het niet zien
iets van binnen houdt het vast.
Je denkt: dat ik het niet verdien
een gedachte die niet bij je past.
Je
denkt misschien het lukt me niet
al voelt het anders in je hart.
Het zijn die stemmen die je niet ziet
die maken jouw denken soms verward.
Ik
weet zeker er komt een moment
dat de ruwheid is verdwenen.
En alle zachtheid die jij al kent
ook aan de buitenkant is verschenen.
|
